In datingprogramma’s op tv hebben de deelnemers vaak hoge verwachtingen van hun potentiële partner. Eén van de meest gewilde eigenschappen in de ander is spontaniteit. Vrijwel iedereen heeft dat vooraf op zijn of haar wensenlijstje staan. En als een deelnemer tijdens ‘het avontuur’ enthousiast is over iemand, komt dat vaak ook omdat diegene ‘zo spontaan’ is. 

Maar dat is toch eigenlijk best knap, in een programma waarin de verwachtingsdruk hoog is. Waarin er altijd camera’s op je gericht staan. Waarin je weet dat álles wat je zegt en doet, nog wekenlang breed wordt uitgemeten op de socials. Hoe blijf je dan spontaan? En hoe onderdruk je de neiging om spontaan weer naar huis te vertrekken, als je na een dag in het gezelschap van de ander concludeert dat er weliswaar ‘een klik’ is, maar de ‘romantische klik’ nog niet, en ‘het avontuur’ dus eigenlijk gewoon een beetje tegenvalt? Alle spontaniteit ten spijt…