In deze dagen waarin gezelligheid centraal staat, denk ik terug aan een woord dat me als zevenjarige erg intrigeerde: Gezelschapshond.

Honden waren mijn lievelingsdieren en dus wilde ik er álles over weten. Met mijn nog wat gebrekkige leesvaardigheid probeerde ik een standaardwerk van de kynologie door te spitten. Het ging zowel over de verzorging als het fokken van honden, en bevatte een uitgebreide beschrijving van tientallen rassen.

Het hoofdstuk Gezelschapshonden boeide me het meest, en wel vanwege die term, al weet ik niet meer waarom die me zo fascineerde. Misschien speelde mijn trots mee dat ik dat lange woord zelf had kunnen ontcijferen en begrijpen.

Helaas werd ons eigen hondje (kooikerhond) in het boek niet beschreven. Daar was het ras waarschijnlijk nog te weinig populair voor. Nu zijn kooikertjes juist erg gewild. Mochten er tegenwoordig nog kinderen zijn die leren lezen aan de hand van een hondenlexicon, dan komen ze ze vast wel tegen.